నా అక్షరాలు రెక్కలు విప్పిన పక్షులు

Saturday, September 1, 2012

లంచ గొండి



ఆకాశంలో చుక్కలు 
మీరు చేసిన  పాపాలు 
ఆకాశం లేని చోటకూడా
నువ్వుంటావ్ అక్కడ అవసరం వుంటే 
అవకాశం అవసరం సంపర్కం లో 
పుట్టిన అరాచక అవతారం 

అదిగో నువ్వు పర్మిట్టు ఇచ్చిన బస్సు 
పదిమంది  పసిపిల్లల నవ్వుల్నిచిదిమి 
చదునుచేసి కన్నవాళ్ళ కడుపుశోకం ను 
హారన్ గా చేసుకొని మ్రోగుతుంది 

బ్రతుకే భారమై అనారోగ్యం పాలై 
ఆసుపత్రికి వెళితే నీ కోరిక తీర్చలేక 
ప్రాణం పోయి ఆత్మ పైకెళ్ళిపొతే 
నిర్జీవ దేహానికి వెలకట్టే నీ మూర్ఖపు 
ఆలోచనలకు ఆత్మలన్నీ ఘోషిస్తున్నాయి 
సమాధుల నోళ్ళు తెరుచుకొని 

అసలే ముదిమి ఆపైన వెలివేత 
ఆ నాలుగు పించను రాళ్ళకోసం
నీ వద్దకు తిరిగిన మైళ్ళ దూరం 
పొరలు కప్పిన  నీ కళ్ళకు కనబడవు 
వారు విదిల్చిన  పాదధూళి నీ పై కలియ బడితే 
నీ కనులు కనుల పొరలు నేల రాలతాయి 

కష్టపడి చదివి జీవితపు వైకుంఠ పాళిలో
నిచ్చేనేక్కి పైకేల్లాలనుకుంటే
నీ కామ దాహం కాలసర్పమై కాటేస్తే 
రాసిన రాతకు కాక అందిన అందానికి మార్కులేసి 
కామ లంచం తీసుకుంటే 
ఆ సరస్వతుల నోళ్ళు శాపాలే పలవరిస్తాయి 

నీ నవ్వంత స్వచమైన నకిలీ విత్తనాలు 
రైతుల ప్రాణాలను తోడేస్తుంటే
నోట్ల కట్టలపై విష్ణుమూర్థిలా నిబిడాశ్చర్యం తో 
నిట్టూర్పు విడుస్తూ విచారం వ్యక్తం చేస్తే 
రేపు  నువ్వు తినే మెతుకు  విషమై నిన్నే మింగేస్తుంది 

జీవన చక్రం ఆగదు జీవిత కాలపు చివరి మలుపులో 
నీవు చేసిన పాపాలు ప్రళయం లా చుట్టుకుంటే 
నువ్వు లెక్కేసి పెట్టుకున్న నోట్ల కట్టలు నీ చితిని 
పేర్చి నిన్ను రారమ్మంటే 
నీకసలె పట్టని నీ అంతరాత్మ ఆఖరి నిముషంలో 
నీ గతం నీకు గుర్తు చేస్తే  ఆ భయానక దృశ్యం 
చూసే చేవ  లేని దద్దమ్మలా చావు 
అంతరాత్మని అంగీకరించలేని నీకు 
అదేం పెద్ద శిక్ష కాదు 

No comments:

Post a Comment